Lees over het lezen van anderen.

Tine van Buul

«Als zolang ze zich kan herinneren wilde Tine iets met boeken doen. Ze wilde zich voelen als een muis in een kaaspakhuis.  "Dan stonden die boeken daar allemaal en dan zat ik er tussen te lezen." Zo zag Tine het voor zich, en zo is het ook gegaan. Ook niet stiekem. Ze wilde lezen. Gewoon lezen. Als kind het liefst droevige verhalen. Hoe droeviger hoe beter. Of grappige, maar die waren er bijna niet. Ze wilde er bij kunnen lachen of huilen. Alles wat er tussenin zat vond ze saai.
"Aan het orgel ontlokte hij droevige klanken." Tine citeert Jules Verne. En daarna: "Bliksemschichten doorkliefden de lucht, mensenbeenderen bedekten het strand - Robinson Crusoe, krankzinnig dat ik dat nu nog weet. De teksten onthield ze, omdat ze zo vaak en zo lang naar de plaatjes keek.
Maar haar mooiste speelgoed was en is nog steeds haar poppenhuis. Als kind had ze er een zonder bibliotheek en zonder schilderijtjes, maar later, toen ze al volwassen was, liet ze een nieuw poppenhuis timmeren. Eentje waar boeken in zouden passen, en ingelijste prenten.»

Uit: Klein genoeg - Bibi Dumon Tak op bezoek bij Tine van Buul; Amsterdam, 2006